Sećanje na Desanku Maksimović

Sećanje na Desanku Maksimović

Srpska pjesnikinja, Desanka Maksimović /1898-1993/, članica Srpske akademije nauka i umjetnosti, čija se poezija odlikuje toplinom, senzibilnošću, neposrednošću, muzikalnošću i rodoljubljem, umrla je 11. februara 1993. godine.

Završila je Filozofski fakultet u Beogradu i bila profesor u Obrenovcu, Dubrovniku i Beogradu.

Djela: zbirke pjesama “Pesme”, “Zeleni vitez”, “Pesnik i zavičaj”, “Otadžbino, tu sam”, “Miris zemlje”, “Tražim pomilovanje”, “Nemam više vremena”, “Pesme iz Norveške”, “Letopis Perunovih potomaka”, “Ničija zemlja”, “Slovo o ljubavi”, priče “Ludilo srca”, romani “Otvoren prozor”, “Ne zaboraviti”, roman za djecu “Pradevojčica”, zbirka bajki i proze u stihu “Oraščići palčići”, putopis “Snimci iz Švajcarske”.

Putovala je širom tadašnje Jugoslavije i imala veliki broj prijatelja među piscima i pesnicima, a neki od njih su bili Miloš Crnjanski, Ivo Andrić, Gustav Krklec, Isidora Sekulić i Branko Ćopić.

Poezija Desanke Maksimović je i ljubavna i rodoljubiva, i poletna i mladalačka, i ozbiljna i osjećajna.

Čuvši za streljanje đaka u Kragujevcu, 21. oktobra 1941. godine, pjesnikinja je napisala jednu od svojih najpoznatijih pjesama “Krvava bajka”, koja svjedoči o teroru okupatora nad nedužnim narodom i đacima, u Drugom svjetskom ratu.

Izvor SRNA

Оставите одговор

Ваша адреса е-поште неће бити објављена. Неопходна поља су означена *